Het raam stond open, de stad gloeide na. Ze wist dat er gekeken werd — en juist dat maakte het extra spannend.
Een webcamshow lijkt eenzijdig, tot je de chat erbij pakt. Honderd kijkers, maar die ene naam die steeds terugkomt, die aandachtige vragen stelt — daar speel je voor.
Die nacht vroeg hij niets. Hij keek, typte af en toe één woord, en liet de zomerwind het werk doen. Soms is de spanning het grootst bij wat er níét gebeurt.
Om twee uur sloot ik de laptop en bleef nog even in het raam staan. De stad keek terug. Tot morgen, typte hij nog. En morgen kwam hij terug.