De lift zoemde, mijn hart ook. Hij had kamer 907 geboekt en één instructie achtergelaten: klop twee keer, en laat de rest aan mij over. In de spiegel van de lift streek ik mijn jurk glad en telde de verdiepingen mee.
De gang rook naar vers linnen en iets duurs dat ik niet kon plaatsen. Voor de deur stond ik even stil — lang genoeg om te weten dat ik dit wilde, kort genoeg om de spanning niet te verliezen. Twee keer kloppen. Voetstappen.
Hij deed open met een glimlach die me meteen geruststelde en een blik die precies het tegenovergestelde deed. Op tafel stonden twee glazen klaar; het raam keek uit over de stad, die langzaam in het donker verdween.
Wat er die nacht op de negende verdieping gebeurde, blijft tussen ons. Maar toen ik de volgende ochtend uitcheckte, wist de receptionist niet waarom ik glimlachte — en dat is precies zoals het hoort.